ლევიანნი თავი 7

1 . "ეს არის დანაშაულის გამოსასყიდი რჯული: წმიდათა წმიდაა იგი.

2 . იმ ადგილზე, სადაც დაკლავენ სრულადდასაწველს, დანაშაულისთვის შესაწირი დაიკლას და მოეპკუროს მისი სისხლი სამსხვერპლოს ირგვლივ.

3 . შესწიროს მთელი მისი ქონი: დუმა და ქონი, რომელიც შიგნეულს ფარავს;

4 . ორივე თირკმელი და ქონი, რომელიც მათ აკრავს, რომელიც ბარძაყთა კუნთებზეა, მოაცილოს ქონის ფენა ღვიძლსა და თირკმელებს.

5 . და დააკმიოს ისინი მღვდელმა სამსხვერპლოზე საცეცხლო შესაწირად უფლისთვის. ეს დანაშაულისთვის შესაწირია.

6 . ყოველმა მამრმა მღვდლების შვილთაგან ჭამოს იგი. წმიდა ადგილზე ჭამონ. ეს წმიდათა წმიდაა.

7 . ერთი რჯული აქვს ცოდვისთვის შესაწირს და დანაშაულისთვის შესაწირს: მღვდელს ეკუთვნის იგი, რომელიც მისი მეშვეობით გამოისყიდის.

8 . თუ ამა თუ იმ კაცის სრულადდასაწველს სწირავს მღვდელი, მაშინ ტყავი სრულადდასაწველისა, რომელიც მან შესწირა, მღვდელს ეკუთვნის.

9 . ყოველი ძღვენი პურეულისა, რომელიც თონეშია გამომცხვარი და ყველაფერი, რაც ქოთანში ან ტაფაზეა დამზადებული, ეკუთვნის მღვდელს, რომელიც სწირავს.

10 . პურეულის ყოველი ძღვენი, ზეთში არეული თუ მშრალი, აჰარონის ყველა ძეს ეკუთვნის, როგორც ერთს, ასევე მეორესაც.

11 . ესაა რჯული სამშვიდობო შესაწირისა, რომელსაც უფალს სწირავენ:

12 . თუ სამადლობელს სწირავს, მაშინ სამადლობელის შეწირვისას შესწიროს ზეთში შეზელილი უფუარი პურები და ზეთწაცხებული უფუარი ნამცხვრები და ზეთში მოზელილი წმიდა პურის ფქვილის ქადაპურები.

13 . გაფუებული პურის ნამცხვრებთან ერთად შესწიროს თავისი შესაწირი, მადლობის სამშვიდობო შესაწირთან ერთად.

14 . ერთი ნაწილი თითოეული შესაწირიდან უფლისადმი აღსამართი იყოს; იგი ეკუთვნის მღვდელს, რომელიც სამშვიდობო შესაწირის სისხლს აპკურებს.

15 . სამადლობელი და სამშვიდობო მსხვერპლის ხორცი შეწირვის დღეს უნდა შეიჭამოს; დილამდე არაფერი დარჩეს მისგან.

16 . თუ აღთქმით ან ნებითაა შეწირული მისი მსხვერპლი, მაშინ მისი შეწირვის დღეს შეიჭამოს, რაც მორჩება, მეორე დღესაც შეიძლება შეიჭამოს.

17 . დარჩენილი მსხვერპლის ხორცი ცეცხლში დაიწვას მესამე დღეს.

18 . თუ მესამე დღესაც შეიჭმევა სამშვიდობო შესაწირის ხორცი, არ იქნება კეთილსასურველი, არ ჩაეთვლება მის შემწირველს; საძაგლობაა იგი და ვინც შეჭამს, ცოდვას იტვირთავს.

19 . ხორცი, რომელიც რაიმე უწმინდურს შეეხო, არ უნდა შეიჭამოს, ცეცხლში დაიწვას. ვინც განწმედილია, იმას შეუძლია ჭამოს ხორცი.

20 . ვინც წაბილწულია და შეჭამს უფლის სამშვიდობო შესაწირის ხორცს, უნდა მოიკვეთოს თავისი ხალხიდან;

21 . ვინც რაიმე არაწმიდას შეეხება, ადამიანურ სიბილწეს ან არაწმიდა პირუტყვს, ან რაიმე არაწმიდა ქვემძრომს და შეჭამს უფლის სამშვიდობო შესაწირის ხორციდან, თავისი ხალხიდან უნდა მოიკვეთოს”.

22 . უთხრა უფალმა მოსეს:

23 . "უთხარი ისრაელის შვილებს: არ ჭამოთ არც ხარის, არც ცხვრის და არც თხის ქონი.

24 . ლეშის ქონი და ნამხეცავის ქონი შეიძლება გამოიყენოთ ყველა საქმეში; ჭამით კი არ ჭამოთ,

25 . რადგან ვინც უფლისთვის საცეცხლო შესაწირად შეწირული პირუტყვის ქონს შეჭამს, მოიკვეთოს თავისი ხალხიდან.

26 . არავითარი სისხლი არ ჭამოთ თქვენს სადგომებში: არც ფრინველისა და არც პირუტყვისა.

27 . ყოველი სული, რომელიც შეჭამს ამა თუ იმ სისხლს, უნდა მოიკვეთოს თავისი ხალხიდან”.

28 . უთხრა უფალმა მოსეს:

29 . "უთხარი ისრაელის შვილებს: უფლისადმი სამშვიდობო შესაწირის შემწირველმა მიართვას თავისი შესაწირი უფალს თავისი სამშვიდობო შესაწირიდან.

30 . თავისი ხელით მიართვას საცეცხლო შესაწირი უფალს: ქონი მკერდთან ერთად მიართვას, რომ შეარხიოს მკერდი შესარხეველ შესაწირად უფლის წინაშე.

31 . დააკმევს მღვდელი ქონს სამსხვერპლოზე, მკერდი კი აჰარონისა და მისი ძეებისაა.

32 . მარჯვენა ბეჭი მიეცით მღვდელს, როგორც აღვლენის შესაწირი თქვენი სამშვიდობო შესაწირიდან.

33 . მარჯვენა ბეჭი ექნება ულუფად აჰარონის ძეს, რომელიც სამშვიდობო შესაწირის სისხლსა და ქონს შესწირავს.

34 . რადგან შესარხეველი მკერდი და აღსავლენი ბეჭი ავიღე მე ისრაელის ძეთაგან, მათ სამშვიდობო შესაწირთაგან და მივეცი ისინი აჰარონ მღვდელს და მის ძეებს, საუკუნო წესად ისრაელის ძეთათვის

35 . ეს არის წილი აჰარონისა და წილი მისი ძეებისა უფლისადმი შეწირული საცეცხლო შესაწირიდან, იმ დღიდან, რაც წარდგენილ იქნენ ისინი მსახურ მღვდლებად უფლის წინაშე;

36 . როგორც ბრძანა უფალმა მათთვის მისაცემად ისრაელიანთაგან მათი ცხების დღეს. ესაა საუკუნო წესი მათი თაობებისთვის.

37 . ესაა რჯული ყოვლადდასაწველისა, პურეული შესაწირის, ცოდვისათვის შესაწირის, დანაშაულის გამო შესაწირის, მიძღვნისა და სამშვიდობო შესაწირისა,

38 . რომელიც სინაის მთაზე უბრძანა მოსეს უფალმა, იმ დღეს, როცა უბრძანა ისრაელის შვილებს თავის მსხვერპლთა შეწირვა უფლისთვის სინაის უდაბნოში”.