ფსალმუნები 103

1. 1

   აკურთხე, სულო ჩემო, უფალი; უფალო, ღმერთო ჩემო, დიდი ხარ ფრიად, სიმშვენიერით და ბრწყინვალებით ხარ შემოსილი.4

2. 2

   გაკრავს სინათლე სამოსელივით, განგიფენია ცა ფარდასავით.4

3. 3

   წყლებზე ააგო ზესართულები, მისი ღრუბლები გაიხადა ეტლად თავისთვის, მიმოდიოდა ქარის ფრთებზე.2

4. 4

   რომელმან შეჰქმნა ანგელოზნი თვისნი ქარებად, მსახურნი თვისნი - ალად ცეცხლისა.3

5. 5

   დააფუძნა დედამიწა თავის საძირკვლებზე, არ მოირყევა უკუნისამდე.3

6. 6

   უფსკრულით, როგორც სამოსელით, დაფარე იგი; მთებზე დგას წყლები.3

7. 7

   შენი შერისხვით მიიქცევიან, შენი ქუხილის ხმაზე ილტვიან.2

8. 8

   ადიან მთებზე, ჩადიან ველებზე, იმ ადგილას, სადაც დაუფუძნე.

9. 9

   საზღვარი დადე - ვერ გადალახავენ, ვერც დაბრუდებიან დედამიწის დასაფარავად.

10. 10

    გაუშვი წყაროები ხევებში, რომ მთებს შორის იდინონ.1

11. 11

    დალიოს ყოველმა მხეცმა ველისამ, მოიკლან კანჯრებმა წყურვილი.

12. 12

    მათზე ცის ფრინველნი დამკვიდრებულან, რტოთა შიგნიდან გამოსცემენ ხმას.2

13. 13

    რწყავს მთებს თვისი ზესართულებიდან, შენთა საქმეთა ნაყოფით ძღება ქვეყანა.2

14. 14

    აღმოაცენებ ბალახს პირუტყვისათვის და მცენარეულობას - ადამიანის სამსახურებლად, რათა გამოიღოს პური მიწისაგან.3

15. 15

    და ღვინომ გაამხიარულოს გული კაცისა, გააბრწყინოს სახე საცხებელზე მეტად და პურმა შეამტკიცოს გული კაცისა.3

16. 16

    გაძღნენ ხენი უფლისა და კედრები ლიბანისა, მან რომ დანერგა.1

17. 17

    რომ იქ ჩიტებმა დაიდონ ბუდე: კვიპაროსები ყარყატის სახლია.2

18. 18

    მთანი მაღალნი - ქურციკთათვის, კლდენი - კურდღელთა თავშესაფარი.3

19. 19

    შეჰქმნა მთვარე ჟამთათვის, მზემ იცის თავისი დასავალი.4

20. 20

    განავრცობ ბნელს და იქნება ღამე, მაშინ ამოძრავდებიან ყოველნი ნადირნი ტყისა.3

21. 21

    ბოკვერნი ლომისა ბრდღვინავენ ნადავლისათვის და მოითხოვენ ღმერთისაგან თავიანთ საჭმელს.5

22. 22

    ამობრწყინდება მზე - შეგროვდებიან და თავიანთ ბუნაგებში დაწვებიან.1

23. 23

    გავა ადამიანი, რათა იშრომოს და იმუშაკოს მწუხრის ჟამამდე.1

24. 24

    რაოდენ მრავალია საქმენი შენი, უფალო! ყოველივე სიბრძნით შეგიქმნია, სავსეა დედამიწა შენი მონაგარით.6

25. 25

    ეს ზღვაა, დიდი და უკიდეგანო, იქ ქვეწარმავალია ურიცხვი, მხეცნი - მცირენი დიდებთან ერთად.2

26. 26

    იქ ხომალდები დადიან, ლევიათანი - ეს შენ შეჰქმენი მასში გასართობად.2

27. 27

    ყველა მათგანი შენგან მოელის საზრდოს მიცემას თავ-თავის დროზე.5

28. 28

    მისცემ მათ - აიღებენ, გახსნი შენს ხელს - გაძღებიან სიკეთით.1

29. 29

    დაფარავ შენს სახეს - შეძრწუნდებიან, სულს წაართმევ - დაიხოცებაან და თავიანთი მტვერს დაუბრუნდებიან.3

30. 30

    გაუშვებ შენს სულს - წარმოიქმნებიან და განაახლებ პირს მიწისას.2

31. 31

    იყოს დიდება უფლისა უკუნისამდე, იხარებდეს უფალი თავისი ნამოქმედარით.2

32. 32

    დახედავს დედამიწას და ის აცახცახდება, შეეხება მთებს და აკვამლდებიან.

33. 33

    ვუგალობებ უფალს ჩემი სიცოცხლის მანძილზე, ვუგალობებ ჩემს ღმერთს, ვიდრე ვარსებობ.

34. 34

    ეამოს მას ჩემი გალობა; მე გავიხარებ უფალში.

35. 35

    გაქრებიან ცოდვილნი ქვეყნიერებიდან და ბოროტნი აღარ იქნებიან; აკურთხე, სულო ჩემო, უფალი! ადიდეთ უფალი!1