იობი 29

1. 1

   განაგრძო იობმა თავისი სათქმელი და თქვა:1

2. 2

   "ნეტავ ისევ ისე ვიყო, უწინდელ თვეებში რომ ვიყავი, როცა ღმერთი მფარველობდა.1

3. 3

   როცა თავს ზემოთ მისი ლამპარი მინათებდა და მისი სინათლით დავდიოდი ბნელში;1

4. 4

   ჩემი ცხოვრების საუკეთესო დროს, როცა ღვთის მეგობრობა იცავდა ჩემს კარავს.1

5. 5

   როცა ჯერ კიდევ ყოვლადძლიერი იყო ჩემთან და გარს ჩემი შვილები მეხვივნენ;1

6. 6

   როცა რძეში ვიბანდი ფეხებს და კლდიდან მოედინებოდა ჩემთვის ზეთის ნაკადები!1

7. 7

   ქალაქის კარიბჭესთან გავიდოდი და მოედანზე ვიმზადებდი სავარძელს;2

8. 8

   დამინახავდნენ ყმაწვილები და განზე დგებოდნენ, წამოიმართებოდნენ მოხუცები და ფეხზე იდგნენ;2

9. 9

   მთავარნი თავს იკავებდნენ საუბრისგან და პირზე ხელს იფარებდნენ;1

10. 10

    დიდებულებს ხმა უწყდებოდათ და სასაზე ეკვროდათ ენა.1

11. 11

    ყური მისმენდა და მაკურთხებდა, თვალი მხედავდა და მემოწმებოდა;1

12. 12

    რადგან მიხსნია ღატაკი - შველას რომ ითხოვდა და ობოლი - შემწე რომ არ ჰყავდა;3

13. 13

    მომაკვდავი კაცი მაკურთხებდა და ქვრივის გულს ვახარებდი;1

14. 14

    სიმართლით ვიმოსებოდი, მართლმსაჯულება მქონდა მოსასხამად და სამართალი იყო ჩემი თავსაბურველი.2

15. 15

    ბრმისთვის თვალები ვიყავი და კოჭლისთვის - ფეხები;3

16. 16

    გლახაკთ მამობას ვუწევდი და ჩემთვის უცხოთა დავას ვიკვლევდი;2

17. 17

    ბოროტი კაცისთვის ყბები დამილეწავს და კბილებიდან გამომიგლეჯია მიტაცებული;2

18. 18

    ვფიქრობდი: ჩემს ბუდეში მოვკვდები და ქვიშასავით გამიმრავლდება-მეთქი დღეები.3

19. 19

    ჩემი ფესვები წყლამდეა გაშლილი და ცვარი ათევს ღამეს ჩემს რტოებზე.3

20. 20

    დიდება ჩემი არ ჭკნება და მტკიცეა მშვილდი ჩემს ხელში;1

21. 21

    კაცები მისმენდნენ და მელოდებოდნენ, დუმდნენ ჩემს რჩევაზე;1

22. 22

    ჩემი სიტყვის შემდეგ ხმას აღარ იღებდნენ, ღრუბელივით ისრუტავდნენ ჩემს ნათქვამს;2

23. 23

    წვიმასავით მელოდნენ და როგორც ნაგვიანევ წვიმას, პირს მიშვერდნენ.1

24. 24

    გავუცინებდი და არ ეჯერათ, ჩემი სახის ნათელს არ აკნინებდნენ;1

25. 25

    გზებს ვურჩევდი მათ და ვთ­ავკაცობდი, ვმკვიდრობდი, როგორც მეფე მხედრობაში, როგორც მგლოვიარეთა ნუგეშისმცემელი!1