იობი 30

1. 1

   "ახლა კი დამცინიან ჩემზე უმცროსნი, რომელთა მამებს ჩემი ფარის ძაღლებშიც არ გავრევდი.4

2. 2

   რაღაში მჭირდება მათი ხელების ძალა? დაილია მათი ძლიერება;1

3. 3

   ნაკლოვანებითა და შიმშილით დაუძლურებულნი გარბიან გვალვიან უდაბნოში, დაცარიელებულსა და გახრიოკებულ ტრამალებში;1

4. 4

   მწარე ბალახს წიწკნიან ჯაგებთან და კურდღლისცოცხას ფესვებია მათი პური.3

5. 5

   კაცთაგან აძევებენ და, როგორც ქურდს, ისე მიჰკივიან;1

6. 6

   უდაბურ ხეობებში და მიწის ნაპრალებში ცხოვრობენ,1

7. 7

   ბუჩქებს შორის ყროყინებენ და ჯაგნარში შეყუჟულან;1

8. 8

   განდევნილი იყვნენ ქვეყნიდან უგუნურთა და უსახელოთა ძეები!1

9. 9

   ახლა მათი საშაირო და სალაპარაკო გავხდი;1

10. 10

    ვეზიზღები, გამირბიან და სახეში ფურთხებასაც არ ერიდებიან;1

11. 11

    რადგან მან ახსნა საბელი და დამტანჯა, პირწინ დამიგდეს აღვირი;2

12. 12

    მარჯვნივ მათი ნაშიერნი აღმიდგნენ, ფეხები ამიბლანდეს და ჩემკენ მომართეს თავიანთი წარწყდომის გზები;1

13. 13

    გზასავალი დამინგრიეს, ჩემი უბედურებით სარგებლობენ, არავინ აკავებს მათ.1

14. 14

    ფართო ხვრელიდან გამოექანნენ ჩემკენ, გრიალით დამეცნენ,1

15. 15

    საშინელებანი დამატყდა თავს, ქარივით გადაიქროლა ჩემმა დი­დებამ და ღრუბელივით გადავიდა ჩემი კეთილდღეობა.1

16. 16

    ახლა კი იღვრება ჩემში სული ჩემი და ტანჯვის დღეები მეჭიდებიან.1

17. 17

    ღამით ძვლები მტეხს და ტკივილი მღრღნის, არ მიამდება;1

18. 18

    დიდი ტანჯვით ვიხდი სამოსელს, კვართის საყელოსავით მიჭერს მოსასხამი;2

19. 19

    ლაფში მისროლა და დავემსგავსე მტვერსა და ნაცარს.1

20. 20

    შემოგღაღადებ და პასუხს არ მცემ; ვდგავარ და არაფრად მაგდებ.1

21. 21

    სასტიკი გახდი ჩემ მიმართ; მდ­ევნი შენი ხელის ძლიერებით.1

22. 22

    ამწიე და ქარზე ამამხედრე, დამაქროლებ და მაცამტვერებ;1

23. 23

    ვიცი, რომ სასიკვდილოდ მიგყავარ, ყოველი ცოცხალის შესაკრებელ სახლში.2

24. 24

    ნანგრევებში მყოფს ხელს არავინ უწვდის, როცა საშველად მოუხმობენ თავიანთი უბედურების დროს.1

25. 25

    განა არ მიტირია უბედურისთვის? არ დამიმწუხრებია სული ღარიბ-ღატაკისთვის?4

26. 26

    როცა სიკეთის იმედი მქონდა ბოროტი მოვიდა; ნათელს ველოდი და ბნელი მეწია.1

27. 27

    შიგნეული მიდუღს და არ ცხრება: ტანჯვის დღეები დამიდგა;2

28. 28

    მგლოვიარე დავდივარ უმზეოდ; კრებულში ვდგავარ და საშველად შემოგღაღადებ;1

29. 29

    ტურებს გავუხდი ძმად და სირაქლემას დავუმეგობრდი.3

30. 30

    კანი გამიშავდა და სიცხისგან ძვლები მივარვარებს.1

31. 31

    გოდებად იქცა ჩემი ქნარი და მოტირალთა ხმად - ჩემი სალამური.2