იობი 17

1. 1

   "სული ჩემი შემუსვრილია, მინავლებულია ჩემი დღენი, საფლავი მზად არის ჩემთვის.1

2. 2

   განა მქირდავნი არ არიან ჩემ გარშემო და ჩემი თვალი მათ დაცინვას არ უმზერს?2

3. 3

   დამიცავი, გევედრები, თავდებად დამიდექი შენს წინაშე, სხვა ვინ მიქომაგებს?1

4. 4

   შენ დაუკავე მათ გულებს გონიერება, ამიტომაც არ აღაზევებ მათ ამის მერე.1

5. 5

   ვინც ანგარებით გასცემს მეგობრებს, მისი ძეების თვალები დაბნელდება.2

6. 6

   ხალხის საიგავოდ გამხადე და პირში საფურთხებლად შევიქენი.2

7. 7

   მწუხარებისგან თვალთ დამიბნელდა და აჩრდილს დაემსგავსნენ ჩემი სხეულის ასოები.2

8. 8

   აღშფოთდებიან წრფელნი ამის გამო და აუმხედრდებიან მართალნი უკეთურთ.1

9. 9

   მართალი თავის გზას ჩაეჭიდება და ხელწმიდა უფრო განმტკიცდება.1

10. 10

    თქვენ კი, მობრუნდით, მოდით ყველანი, ბრძენს მაინც ვერ ვიპოვი თქვენ შორის.1

11. 11

    განვლეს ჩემმა დღეებმა, დაიმსხვრა ჩემი განზრახვები და სურვილები ჩემი გულისა.1

12. 12

    ღამეს დღედ აქცევენ, ამბობენ: ახლოა ნათელი ბნელთან!1

13. 13

    თუ ველი შავეთს, როგორც ჩემს სახლს, თუ წყვდიადში გავიმზადებ სარეცელს.1

14. 14

    თუ ჩავძახებ სამარეს: მამა ხარ ჩემი! მატლს - დედა ხარ ჩემი და დაი ხარ ჩემი!1

15. 15

    სადღაა ჩემი იმედი? და ჩემს სასოებას ვინ იხილავს?2

16. 16

    თან ჩამომყვება შავეთში? ნუთუ ერთად განვისვენებთ მტვერში?”1