იობი 16

1. 1

   მიუგო იობმა და თქვა:1

2. 2

   "ამისთანები ბევრი მსმენია, უსუსური ნუგეშისმცემლები ხართ ყველანი!1

3. 3

   თუ აქვს დასასრული ქარიან სიტყვებს? რა გაიძულებთ, რომ ასე მპასუხობთ?1

4. 4

   მეც თქვენსავით ვილაპარაკებდი, თქვენს ადგილზე რომ ვყოფილიყავი. თქვენს საწინააღმდეგო სიტყვებს შევთხზავდი და თავის ქნევას დაგიწყებდით;1

5. 5

   ჩემი პირით გაგამაგრებდით და შეგიმსუბუქებდით ტანჯვას ჩემი ბაგის მოძრაობით.2

6. 6

   თუ ვილაპარაკებ, ტკივილი არ დამიამდება, თუ დავდუმდები განა გამშორდება?1

7. 7

   მაგრამ ახლა მომქანცა, მთელი ჩემი სახლეული გაუდაბურდა.1

8. 8

   შენ გამიჩინე ნაოჭები, რომლებიც მოწმობენ ჩემს წინააღმდეგ, წამოიმართა ჩემს წინააღმდეგ ჩემი სიმჭლევე, და იგი მოწმობს ჩემს წინააღმდეგ.2

9. 9

   მისი რისხვა მგლეჯს და მდევნის, კბილებს მიღრჭენს და თვალებს ილესავს ჩემზე მტერი,1

10. 10

    პირი აქვთ დაფჩენილი, მაგინებენ და სახეში მცემენ, მზაკვრულად შეითქვნენ ჩემს წინააღმდეგ.1

11. 11

    უსამართლოს გადამცა ღმერთმა და ურჯულოთა ხელში ჩამაგდო.1

12. 12

    მშვიდად ვიყავი და დამამსხვრია, კისერში ჩამავლო ხელი და ნაგლეჯებად მაქცია, თავის სამიზნედ დამაყენა.1

13. 13

    გარს შემომერტყნენ მისი ისრები, მიგლეჯენ შიგნეულობას, არ მიბრალებს და მიწაზე ანთხევს ჩემს ნაღველს;3

14. 14

    დამლეწა, გვემა გვემაზე მოდის, მეომარივით გამორბის ჩემკენ.1

15. 15

    ჯვალო გადავიკერე კანზე და მტვერში ამოვგანგლე ჩემი რქა.3

16. 16

    ტირილისგან სახე ამელეწა და სიკვდილის აჩრდილია ჩემს წამწამებზე.1

17. 17

    თუმცა ძალადობა არ არის ჩემს ხელთ და სუფთაა ჩემი ლოცვა.1

18. 18

    მიწავ! ნუ დაფარავ ჩემს სისხლს და ადგილს ნუ ჰპოვებს ჩემი მოთქმა!1

19. 19

    აჰა, ცაშია ჩემი მოწმე და ჩემი დამცველი - მაღალთა შინა.3

20. 20

    ჩემი მეგობრები აბუჩად მიგდებენ, ღმერთს შეჰქვითინებენ ჩემი თვალები,2

21. 21

    ოჰ, ნეტავ შეეძლოს ადამიანს ღმერთთან კამათი, როგორც კაცს - თავის მოყვასთან,1

22. 22

    რადგან მოდის ჩემი წლების დასასრული და უკანმოუსვლელ გზას ვადგები!1