იობი 14

1. 1

   "ადამიანი, დედაკაცის ნაშობი, დღემოკლეა და სავსეა წუხილით.5

2. 2

   ყვავილივით გაიფურჩქნება და ჭკნება, ჩრდილივით გადაივლის და ქრება.3

3. 3

   და ასეთ კაცს უმზერ და მაინც სამსჯავროში მიგყავარ?1

4. 4

   უწმიდურისგან წმიდას ვინ გააჩენს? არავინ!1

5. 5

   აკი განსაზღვრულია მისი დღენი და მისი თვეების რიცხვი შენს ხელთაა, საზღვრები დაუდგინე და ვერ გადალახავს,1

6. 6

   დაეხსენი, რომ მოისვენოს, ვიდრე მოჯამაგირესავით დაამთავრებდეს თავის დღეებს.1

7. 7

   რადგან ხესაც აქვს იმედი: თუ მოჭრიან, კვლავ ამოხეთქავს, აყვავდება და ყლორტები არ მოაკლდება.1

8. 8

   თუ ფესვი დაუბერდა მიწაში და ღერო ჩაუკვდა მტვერში,3

9. 9

   როგორც კი წყლის სუნს იგრძნობს, კვლავ აყვავდება და ახალდარგულივით გამოიყრის ყლორტებს.1

10. 10

    მაგრამ კვდება კაცი, დაწვება და სულს განუტევებს, სადღაა იგი?2

11. 11

    როგორც წყლები გაედინება ზღვიდან და მდინარე იწრიტება,1

12. 12

    ასევე ადამიანიც წვება და ვეღარ დგება, ვიდრე არ გაქრება ცანი ვერ გაიღვიძებს და ვერ გამოფხიზლდება ძილისგან.3

13. 13

    ნეტავ ქვესკნელში დაგემალე, დაგეფარე, ვიდრე გადაივლიდა შენი რისხვა, დროს დამიდგენდი და გამიხსენებდი.1

14. 14

    თუ მოკვდება კაცი, განა კვლავ იცოცხლებს? მთელი ჩემი ბრძოლის დღეებში დავიცდიდი, ვიდრე არ დადგებოდა ჩემი ხსნა.1

15. 15

    მომიხმობდი და გამოგეხმიანებოდი; მოგენატრებოდა შენს ხელთა ქმნილება,1

16. 16

    ნაბიჯებს დამითვლიდი, ჩემს ცოდვებს კი აღარ ჩაეძიებოდი;1

17. 17

    ჩანთაში დალუქავდი ჩემს დანაშაულს და ჩემს ბრალს წარხოცდი.1

18. 18

    მაგრამ როგორც ჩამოქცეული მთა იშლება და კლდე ცურდება თავისი ადგილიდან,1

19. 19

    როგორც ქვებს ცვეთს წყალი, როგორც ნიაღვრები წალეკავენ მიწას; შენც ასე ანადგურებ მოკვდავი კაცის იმედს.1

20. 20

    სძლევ მას სამუდამოდ და მიდის, სახეს შეუცვლი და უშვებ.1

21. 21

    პატივში იქნებიან მისი შვილები - მან ეს არ იცის, დამცირდებიან ისინი - ის ვერ ხედავს.2

22. 22

    მას მხოლოდ საკუთარი სხეული სტკივა და საკუთარ თავს გლოვობს იგი!”1