სინდისიერება, კეთილისქმნადობა (ბუნებითი რჯული) და განკითხვის დღე


საკვანძო მუხლები:

დაბადება 3 : 8 ; დაბადება 20 : 5 ; დაბადება 42 : 21 ; 3მეფეთა 2 : 44 ; ეზეკიელი 16 : 51 ; მათე 11 : 22 ; ლუკა 10 : 12 ; ლუკა 12 : 47 ; საქმენი მოციქულთა 14 : 16 ; საქმენი მოციქულთა 17 : 30 ; რომაელთა 1 : 18 ; რომაელთა 4 : 15 ; რომაელთა 7 : 7 ; 1კორინთელთა 11 : 4 ; ეფესელთა 2 : 12 ; 1ტიმოთე 4 : 2 ; ტიტე 1 : 15 ; გამოცხადება 20 : 12 ;
1.4.7. სინდისიერება, კეთილისქმნადობა (ბუნებითი რჯული) და განკითხვის დღე წარმართთათვის ანუ თვითრჯულთა, რჯულის გარეშე მყოფთა, არაისრაელიანთა, აღთქმის მცნებათა უცნოთა, უღმრთოდ შთენილთა და ურწმუნოთათვის

დაბ. 3.8-11; 20,5; 42,21.22; 3მფ. 2,44; ეზ. 16,51; მათ.11,22; ლუკ. 10,12-15; 12,47.48; საქ. 14,16; 17,30; რომ. 1,18-21.32; 2,[12-15]; 4,15; 7,7-11; 1კორ. 11,14; ეფ.2,12.13; 1ტიმ. 4,2; ტიტ. 1,15; გმცხ. 20,12-15

ბიბლიის მუხლები

დაბადება 3
8. მოესმათ ხმა უფალი ღმერთისა, რომელიც საღამო ხანს ბაღში მიმოდიოდა, და დაემალნენ უფალ ღმერთს ადამი და მისი დედაკაცი ბაღის ხეებს შორის.
9. დაუძახა უფალმა ღმერთმა ადამს და უთხრა: ადამ, სადა ხარ?
10. მიუგო: შენი ხმა მომესმა ბაღში და შემეშინდა, შიშველი რომ ვარ, და დავიმალე.
11. უთხრა: ვინ გითხრა, შიშველი რომ ხარ? იმ ხის ნაყოფი ხომ არ გიჭამია, მე რომ აგიკრძალე?

დაბადება 20
5. განა თავად არ მითხრა, ჩემი და არისო? ქალმაც ხომ მითხრა, ჩემი ძმა არისო ეს კაცი? წრფელი გულითა და უმწიკვლო ხელით გავაკეთე ეს.

დაბადება 42
21. უთხრეს ერთმანეთს: მართლაც დამნაშავე ვართ ჩვენს ძმასთან, რადგან ვუყურებდით მის ტანჯვას და არ შევიბრალეთ, როცა გვევედრებოდა. ამიტომაც დაგვატყდა თავს ეს გასაჭირი.
22. მიუგო მათ რეუბენმა და უთხრა: ხომ გეუბნებოდით, ბავშვის ცოდვაში ნუ ჩავდგებით-მეთქი. თქვენ კი არ დამიჯერეთ და, აჰა, ახლა მოგვეკითხა კიდეც მისი სისხლი.

3მეფეთა 2
44. კიდევ უთხრა მეფემ შიმყის: შენც კარგად იცი და შენმა გულმაც, რა ავკაცობა გაგიკეთებია დავითისთვის, მამაჩემისთვის. ახლა შენს თავზე მოაქცევს უფალი შენს ავკაცობას.

ეზეკიელი 16
51. სამარიას შენი ცოდვების ნახევარიც არ ჩაუდენია: გადააჭარბე მათ შენი სისაძაგლეებით და მართლებად გამოაჩინა შენი დები შენმა სისაძაგლეებმა, რომლებიც შენ ჩაიდინე.

მათე 11
22. ამიტომ გეუბნებით თქვენ: განკითხვის დღე ტიროსისა და სიდონისათვის უფრო ასატანი იქნება, ვიდრე თქვენთვის.

ლუკა 10
12. გეუბნებით, განკითხვის დღე სოდომისათვის უფრო ასატანი იქნება, ვიდრე ამ ქალაქისათვის.
13. ვაი, შენდა, ქორაზინ! ვაი შენდა, ბეთსაიდა! რადგან ტიროსსა და სიდონს რომ მოვლენოდა თქვენში მოვლენილი სასწაული, რა ხანია ძაძასა და ნაცარში მსხდომნი შეინანებდნენ.
14. ამიტომ განკითხვის დღე ტიროსისა და სიდონისთვის უფრო ასატანი იქნება, ვიდრე თქვენთვის.
15. და შენ, კაპერნაუმ, თვით ზეცამდე ამაღლებული, ჯოჯოხეთამდე დაემხობი.

ლუკა 12
47. ხოლო ის მონა, რომელმაც იცოდა თავისი პატრონის ნება, მაგრამ არ აღასრულა იგი და არ დახვდა მზად, საშინლად იგვემება.
48. ის კი, ვინც არ იცოდა, მაგრამ ისე მოიქცა, რომ სასჯელი დაიმსახურა, ნაკლებად იგვემება, რადგან ვისაც ბევრი მიეცა, ბევრი მოეთხოვება, და ვისაც მეტი მიენდო, მეტი მოეკითხება.

საქმენი მოციქულთა 14
16. და რომელმაც გარდასულ თაობებში ნება უბოძა ყველა ხალხს, თავიანთი გზით ევლოთ.

საქმენი მოციქულთა 17
30. ასე რომ, ღმერთმა უგულებელყო უმეცრების დრონი და ახლა ყველგან უბრძანებს ყველა კაცს, რომ მოინანიონ.

რომაელთა 1
18. რადგანაც ღვთის რისხვა ზეცით ცხადდება, რათა თავს დაატყდეს კაცთა უსამართლობას და უღმერთოებას, თავიანთი უსამართლობით რომ ახშობენ ჭეშმარიტებას.
19. ვინაიდან რაც შეიძლება იცოდე ღმერთზე, ცხადია მათთვის, რადგანაც ღმერთმა განუცხადა მათ.
20. და მართლაც, მისი უხილავი სრულყოფილება, წარუვალი ძალა და ღვთაებრიობა, ქვეყნიერების დასაბამიდან მისსავ ქმნილებებში ცნაურდება და ხილული ხდება: ასე რომ, არა აქვთ პატიება.
21. რაკი შეიცნეს ღმერთი, მაგრამ არ ადიდეს, როგორც ღმერთი, და არც მადლი შესწირეს არამედ ამაონი იქმნენ თვიანთი ზრახვით და დაბნელდა მათი უგონო გული;
32. რომელთაც იციან ღვთის სამართალი, რომ ამნაირ საქმეთა ჩამდენნი სიკვდილის ღირსნი არიან, მაგრამ არამცთუ თვითონ სჩადიან, არამედ ჩამდენთაც თანაუგრძნობენ.

რომაელთა 2
12. ვინც ურჯულოდ შესცოდა, ურჯულოდვე წარწყმდება, ხოლო ვინც რჯულით სცოდა, რჯულითვე განიკითხება. =1.4.7.
13. რადგანაც რჯულის მსმენელნი კი არ არიან მართალნი ღვთის წინაშე, არამედ რჯულის აღმასრულებელნი გამართლდებიან.
14. ვინაიდან როცა რჯულის არმქონე წარმართნი ბუნებრივად ასრულებენ რჯულს, მაშინ რჯულის არმქონენი თვითონვე არიან თავიანთი თავის რჯული.
15. ისინი გვიჩვენებენ, რომ რჯულის საქმე გულის ფიცარზე უწერიათ, რასაც მოწმობენ მათი სინდისი და მათი აზრები, როძლებიც ხან ბრალს სდებენ, ხან კი ამართლებენ ერთმანეთს,

რომაელთა 4
15. ვინაიდან რჯული შეიქმს რისხვას, რადგან იქ, სადაც არ არის რჯული, არც დარღვევაა.

რომაელთა 7
7. მერედა, რას ვიტყვით? ნუთუ რჯული ცოდვაა? არამც და არამც, მაგრამ მე მხოლოდ რჯულით შევიცან ცოდვა, და სურვილსაც ვერ შევიცნობდი, რჯულს რომ არ ეთქვა: ნუ გსურს.
8. მაგრამ ცოდვამ მცნებისგან მიიღო საბაბი და ჩამინერგა ყველა სურვილი; რადგანაც რჯულის გარეშე ცოდვა მკვდარია.
9. ხოლო მე ოდესღაც რჯულის გარეშე ვცხოვრობდი, და როცა მოიწია მცნება, ცოდვა გაცოცხლდა.
10. მე კი მოვკვდი და, ამრიგად, სასიცოცხლოდ მოცემული მცნება სასიკვდილოდ მექცა.
11. რადგანაც ცოდვამ, მცნებისგან რომ მიიღო საბაბი, მაცდუნა და მის მიერ მომკლა.

1კორინთელთა 11
14. განა თვით ბუნება არ გასწავლით, რომ თუ კაცი გრძლად უშვებს თმას, ეს საძრახისია მისთვის?

ეფესელთა 2
12. ამ დროს ქრისტეს გარეშე იყავით, ისრაელის მოქალაქეობას მოკლებულნი, აღთქმის მცნებათათვის უცნონი, სასომიხდილნი და ამქვეყნად უღმრთოდ შთენილნი.
13. ახლა კი იესო ქრისტეში, ოდესღაც მისგან შორს მყოფნი, ახლობელნი გახდით ქრისტეს სისხლით.

1ტიმოთე 4
2. ცრუმეტყველთა თვალთმაქცობით, რომელთაც დადაღეს თავიანთი სინიდისი;

ტიტე 1
15. რადგანაც წმიდათათვის ყველაფერი წმიდაა, ბილწთა და ურწმუნოთათვის კი არაფერი არ არის წმიდა, არამედ შებილწულია მათი გონებაც და სინიდისიც.

გამოცხადება 20
12. და ვიხილე ტახტის წინ მდგომარე მკვდრები, დიდნი თუ მცირენი, და გადაშლილი წიგნები. გადაიშალა სხვა წიგნიც, რომელიც არის სიცოცხლის წიგნი, და, თანახმად იმისა, რაც წიგნებში წერია, მათი საქმისამებრ განკითხულ იქნენ მკვდრები.
13. ზღვამ, სიკვდილმა და ჯოჯოხეთმა დააბრუნეს თავიანთი მკვდრები, და, თანახმად მისი საქმისა, განკითხულ იქნა თვითეული.
14. სიკვდილი და ჯოჯოხეთი კი დაინთქნენ ცეცხლის ტბაში, და სწორედ ცეცხლის ეს ტბაა მეორე სიკვდილი.
15. ცეცხლის ტბაშივე ჩავარდა, ვინც არ იყო ჩაწერილი სიცოცხლის წიგნში.


__თემაზე წერდნენ__
***
[სოკრატეს "დემონში"] იგულისხმება მის სულში დამკვიდრებული ზებუნებრივი ღვთაებრივი ძალა თუ სინდისის იდუმალი მბრძანებლური ხმა, რომელიც სოკრატესავე მოწმობით დროდადრო ერთგვარი შთაგონებით ავსებდა და ამა თუ იმ კონკრეტულ შემთხვევაში ქცევის წესსა და მოქმედების გეგმას უჩვენებდა მას. ერთი ინგლისელი პოეტი მას უწოდებს "სულის კულტს კაცის სხეულში". მიშელ მონტენი ამბობს: "ესოდენ ამაღლებულსა და თანაც სიბრძნესა და სიქველეში მუდმივი თვითრწმენით გამობრძმედილ სულში ნების ამგვარი მიდრეკილება, მთელი მისი ბუნდოვანებისა და გაუცნობიერებლობის მიუხედავად, ალბათ, ყოველთვის გონივრული იყო და ღირსი იმისა, რომ მის მბრძანებლურ კარნახს აჰყოლოდა კაცი. თვითვეულ ჩვენგანს მეტ-ნაკლები სიცხადით განუცდია სულის ასეთივე ძლევამოსილი ლტოლვა, ანაზდეულად და მძაფრად აღძრული... არნახული ძალით რომ გვიზიდავს რაიმეს მიმართ, ანდა ზურგს გვაქცევინებს მისთვის; ეს უკანასკნელი განცდა უფრო იყო ნიშნეული სოკრატესთვის."
__ბაჩანა ბრეგვაძე__

***
ერთერთი გზა, რომლითაც ღმერთი თავის გამოცხადებებს უგზავნის ადამიანებს, არის სინდისი. აი რას ვკითხულობთ რომაელთა მიმართ ეპისტოლეში: "ვინაიდან როცა რჯულის არმქონე წარმართნი ბუნებრივად ასრულებენ რჯულს, მაშინ რჯულის არმქონენი თვითონვე არიან თავიანთი თავის რჯული. ისინი გვიჩვენებენ, რომ რჯულის საქმე გულის ფიცარზე უწერიათ, რასაც მოწმობენ მათი სინდისი და მათი აზრები, როძლებიც ხან ბრალს სდებენ, ხან კი ამართლებენ ერთმანეთს," (რომ.2,14.15) ღმერთმა ჩადო თავისი რჯული ადამიანის სინდისში. აქ არის ინტუიციური გრძნობა იმისა, რა არის სწორი და რა არასწორი. სინდისი შეიძლება დაითრგუნოს, გაკერპდეს, დაბნელდეს, სინდისმა შეიძლება მიიძინოს ან კეთროვანი გახდეს, მაგრამ ის, მით უფრო არის და აგრძელებს იმის დამოწმებას, რომ ღმერთი არსებობს.
__ულფ ეკმანი__

***
ჩვენს სულში არსებობს რაღაც საოცარი მექანიზმი, რომელსაც სინდისი ეწოდება. იგი ადამიანის ფსიქიკის ერთერთი მთავარი გამოცანაა. მეცნიერებმა და მწერლებმა ჯერ ვერ შეძლეს სინდისის ამომწურავი განსაზღვრა, მაგრამ ყველა ადამიანმა შეუმცდარად იცის, ვის აქვს იგი და ვის - არა. ადამიანმა კიდევაც რომ მოინდომოს სინდისის ჩაკვლა ან შეეცადოს უარყოს იგი, სინდისი მაინც ყოველთვის შეახსენებს თავს ადამიანს, მისი მოსპობა შეუძლებელია. იგი რაიმე სახით, ადრე თუ გვიან, მაინც იჩენს თავს. სინდისი ბიოლოგიური წინაპირობებისა და სოციალური ზემოქმედების შედეგად ყალიბდება, აქ გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭება აღზრდას, რწმენას, ადამიანში ზნეობრივი ცნებების განვითარებას.
__ფსიქოლოგი მიხეილ ბუიანოვი__