ფსალმუნები თავი 2

1 . რატომ ბობოქრობენ ხალხები და ერები ესწრაფიან ამაოებას?

2 . ამქვეყნიური მეფეები ამხედრებულან და შეთქმულან წარჩინებულნი უფლის წინააღმდეგ, და მის ცხებულზე გალაშქრებულან.

3 . დავგლეჯთ მათს სადავეებს და მოვიშორებთ მათს ხუნდებსო.

4 . მკვიდრი ზეცისა გაიცინებს, უფალი აბუჩად აიგდებს მათ.

5 . მაშინ ეტყვის მათ თავისი რისხვით და თავისი გულისწყრომით შეაძრწუნებს:

6 . მე ვაკურთხე მეფე ჩემი სიონზე - ჩემს წმიდა მთაზე.

7 . გაუწყებთ უფლის კანონმდებლობას: უფალმა მითხრა: ძე ხარ ჩემი, დღეს გშობე შენ;

8 . მთხოვე და მოგცემ ხალხებს სამემკვიდროდ, ხოლო ქვეყნის კიდეებს - სამკვიდრებლად.

9 . შენ დალეწავ მათ რკინის კვერთხით, მეთუნის ჭურჭელივით დაამსხვრევ.

10 . ახლა კი გონს მოდით, მეფენო! განისწავლენით, ქვეყნის მსაჯულნო!

11 . ემსახურეთ უფალს შიშით და შეჰღაღადეთ თრთოლვით.

12 . ეამბორეთ ძეს, რომ არ განრისხდეს იგი და არ დაიღუპოთ გზაში, რადგან მალე აღიგზნება რისხვა მისი. ნეტარ არს ყველა, ვინც მასზეა მინდობილი.