იობი თავი 30

1 . "ახლა კი დამცინიან ჩემზე უმცროსნი, რომელთა მამებს ჩემი ფარის ძაღლებშიც არ გავრევდი.

2 . რაღაში მჭირდება მათი ხელების ძალა? დაილია მათი ძლიერება;

3 . ნაკლოვანებითა და შიმშილით დაუძლურებულნი გარბიან გვალვიან უდაბნოში, დაცარიელებულსა და გახრიოკებულ ტრამალებში;

4 . მწარე ბალახს წიწკნიან ჯაგებთან და კურდღლისცოცხას ფესვებია მათი პური.

5 . კაცთაგან აძევებენ და, როგორც ქურდს, ისე მიჰკივიან;

6 . უდაბურ ხეობებში და მიწის ნაპრალებში ცხოვრობენ,

7 . ბუჩქებს შორის ყროყინებენ და ჯაგნარში შეყუჟულან;

8 . განდევნილი იყვნენ ქვეყნიდან უგუნურთა და უსახელოთა ძეები!

9 . ახლა მათი საშაირო და სალაპარაკო გავხდი;

10 . ვეზიზღები, გამირბიან და სახეში ფურთხებასაც არ ერიდებიან;

11 . რადგან მან ახსნა საბელი და დამტანჯა, პირწინ დამიგდეს აღვირი;

12 . მარჯვნივ მათი ნაშიერნი აღმიდგნენ, ფეხები ამიბლანდეს და ჩემკენ მომართეს თავიანთი წარწყდომის გზები;

13 . გზასავალი დამინგრიეს, ჩემი უბედურებით სარგებლობენ, არავინ აკავებს მათ.

14 . ფართო ხვრელიდან გამოექანნენ ჩემკენ, გრიალით დამეცნენ,

15 . საშინელებანი დამატყდა თავს, ქარივით გადაიქროლა ჩემმა დი­დებამ და ღრუბელივით გადავიდა ჩემი კეთილდღეობა.

16 . ახლა კი იღვრება ჩემში სული ჩემი და ტანჯვის დღეები მეჭიდებიან.

17 . ღამით ძვლები მტეხს და ტკივილი მღრღნის, არ მიამდება;

18 . დიდი ტანჯვით ვიხდი სამოსელს, კვართის საყელოსავით მიჭერს მოსასხამი;

19 . ლაფში მისროლა და დავემსგავსე მტვერსა და ნაცარს.

20 . შემოგღაღადებ და პასუხს არ მცემ; ვდგავარ და არაფრად მაგდებ.

21 . სასტიკი გახდი ჩემ მიმართ; მდ­ევნი შენი ხელის ძლიერებით.

22 . ამწიე და ქარზე ამამხედრე, დამაქროლებ და მაცამტვერებ;

23 . ვიცი, რომ სასიკვდილოდ მიგყავარ, ყოველი ცოცხალის შესაკრებელ სახლში.

24 . ნანგრევებში მყოფს ხელს არავინ უწვდის, როცა საშველად მოუხმობენ თავიანთი უბედურების დროს.

25 . განა არ მიტირია უბედურისთვის? არ დამიმწუხრებია სული ღარიბ-ღატაკისთვის?

26 . როცა სიკეთის იმედი მქონდა ბოროტი მოვიდა; ნათელს ველოდი და ბნელი მეწია.

27 . შიგნეული მიდუღს და არ ცხრება: ტანჯვის დღეები დამიდგა;

28 . მგლოვიარე დავდივარ უმზეოდ; კრებულში ვდგავარ და საშველად შემოგღაღადებ;

29 . ტურებს გავუხდი ძმად და სირაქლემას დავუმეგობრდი.

30 . კანი გამიშავდა და სიცხისგან ძვლები მივარვარებს.

31 . გოდებად იქცა ჩემი ქნარი და მოტირალთა ხმად - ჩემი სალამური.